Friday, 24 June 2011

Dipsiz saçlar...

Olsa ne iyi olurdu değil mi? Dibi çıkmayan saç istiyoruz. Boya hiç akmasın, hatta saç uzamasın. Niye mi? Ahh efendim, hemen anlatayım. Sahte sarışınım, eh düğünde daha güzel olayım diye saçımın tonunu iyice açtırdım, daha bir sarışın oldum. Eh zaten kendiliğinden maşallahı olan saçlarım uzamaya başlayınca da zebra kıvamına ulaştım: sarı-kahverengi. (Dipleri çıkan kızlar olarak bir futbol takımı kurarsak renklerimiz bu olabilir bak. dipspor)

E tabii yavaş yavaş söylenmeye de başladım haliyle, İstanbul'da olsam zart diye kuaföre gidip, zort diye boyatırdım dipleri. Fakat göçmüş bir insan olarak, ispanyolcamın şu an bulunduğu seviyeye bakarsak kuaföre gidip derdimi anlatmak deveye çiftetelli oynatmaktan zor. Dedim kocama; "kuaför lazım" dedim, "var mı?" dedim, "iyi mi nasıl, nerde?" dedim. Kendisi zaten 2 cm uzunluğunda olan saçlarını boyatma gereği duymadığı ve kuaförle ilişkisi 1- 1 buçuk ayda bir 1 cm uzayan saçlarını tekrar 2 cm'ye döndürmekle sınırlı olduğu için bu sorularıma kabul edilebilir cevaplar veremedi haliyle.

Bir sonraki adım olarak, benim hayli endişeli ve düşünceli halimi de alıp, kuaföre gittik. Parque Corredor alışveriş merkezinde bir kuaför. Dikkatinizi çekerim berber demiyorum, zira burada  kuaförler unisex. Sadece kadın ya da erkeklere hizmet veren salonlar da var tabii ama geneli unisex diyebilirim.Erkeklerin saçlarını kesen kadınlar da var, traş bile yapıyorlar. Ne enteresan değil mi? :)

Girdik kuaföre, gayet modern, gayet memleketimin kuaförleri gibi. İçimi bir sıcaklık kapladı sanki "ehihih miriba, diplerimi boyatmaya geldim" desem "buyrun buyrun" diyecekler gibi hissettim bir an, lakin "hola!" diye söze girince kadın, uyandım rüyadan. Sevgili beyim, derdimi anlattı, ama ben gidip hemen oturup boya yaptırmaktan ziyade bir fiyat araştırması peşindeyim, zira mutlaka yaptırmam gerek deyip 10 liralık şeye 100 lira vermek niyetinde değilim. Bir şeyler gevelediler, gayet peltek ve tükürük saça saça, gayet güleryüzlü ve sevimli ve olabildiğince hızlı kurdukları cümlelere, ciğerci kedisi gibi bakabiliyordum ancak.  Kadın arkadan at kuyruğu yapmış olduğum saçlarımın kıvırcık olduğunu sadece alnıma bakarak anladı sanırım, zira "saçları kıvırcık, yani göründüğünden daha uzun, bu durumda fiyat şu" dedi, (dedi diyorum ama anla işte sen; demiş) Sonuç olarak sevgili eşim ve simultane tercümanım durumu açıkladı; dip boyası 40 euro, kesim, 28 euro, saç yıkama ve şampuanlama 10 euro. Yalnız bu bizimki gibi "dur saçlarını keseceğiz, gel bir yıkayalım önce" şeklindeki şampuanlama, dikkatinizi çekerim. Yani zaten yapmaları gereken bir şey için para alıyorlar, ha bir de krem kullanacaklarsa saça o da ekstra ücretli. Ayrıca uzun saçların kesimi kısalarına göre daha pahalı. Yani uzun saç ve kısa saçta sanırım ayrı makas kullanılıyor. Belki de uzun saçları, Rapunzel'in anısına saygı için altın makasla kesiyorlardır, bilemem.

Neyse, bu fiyatları duyunca ben piyasa araştırmama devam etmek istedim, e çünkü biz türküz, öyle hemen ilk bulduğumuz şeye atlamayız değil mi?
Atlamadım ben de. Bir kaç yere daha baktık, lakin fiyatlar giderek yükselmeye başladı.
Bu kez de fiyatları geçtim, bir güven sorunu oluşturmaya başladım kendi kendime. Ya düzgün olmazsa, diplerimi kırmızı yaparlar da beni İspanya bayrağı olarak gönderirlerse, kullandıkları şampuan kuaförden kel kafalı futbolcu kıvamında çıkmama yol açarsa gibi, türlü türlü düşünce ile kendi kendimi iyice şüphelendirip, saç boyama merasimimi olabildiğince erteledim....


Taa ki kendi kendime aynada bakıp da "tipe bak yaa, gerizekalı" dediğim o sabaha kadar. Dedim kendi kendime, "kızım insanlar yıllardır kendi saçlarını kendileri boyuyorlar, senin neyin eksik len?" dedim. Yaparsın, aslansın kaplansın dedim. Aldığım gazla markete gittim bir hışımla. Garnier'in saç boyalarının olduğu reyona kamp kurdum, yaklaşık 250 dakika sonra, saçlarımın diplerini istediğim renge getirebileceğini düşündüğüm bir boyada karar kıldım. Koştur koştur eve geldim. Kaptım sözlüğü, okudum uygulamanın nasıl olduğunu. Yalnız öyle bir durum ki, iki kat zor; 1- yazan dili bilmiyorum, 2- kendi kendine saç nasıl boyanır bihaberim.
Banyo aynasının karşısında, saçlarımı tutamlara ayırıp, şuradan şuraya alsam, bunu burdan çeksem, şunu şöyle boyasam gibi düşünceler ve  kendimle hesaplaşmam sonucu, bu işi kendi kendime yapamayacağıma kanaat getirdim. Hadi diyelim önleri yapıyorum ama arkalar ı-ıh. Saçın tamamını boyasam kafama şampuan gibi döküp yaldır yaldır girişeceğim ama yok arkadaş kendi kendine dipleri boyamak imkansız göründü gözüme. Kutuyu banyo aynasının önünde bırakıp, gittim bir kahve yaptım kendime. Siz hiç kahve içen bir zebra gördünüz mü? ahahah.

Neyse, o boya kutusu günlerce durdu yerinde. Düne kadar. Sevgili husbandım, simultane tercümanım, hayat arkadaşım, balböcüğüm, sıfatlarına yenisini eklemek istediğini belirtince şaşırdım: kuaförüm. Yapabilir misin, emin misin, son kararın mı gibi Kenan Işık sorgulamalarımdan sonra, "battı balık yan gider, zebra olmaktansa damalı eşek olurum be" dedim, oturdum klozetin üstüne. Beyim adeta bir Kırık Tarak çalışanıymışcasına, saçlarımı tutamlara ayıra ayıra, kendisine ait diş fırçasını heba ederek, başladı diplerimi boyamaya. Benim elimde bir ayna, direktifler vererek, arada bir oflaya puflaya, arada bir de halime içlene içlene oturdum orada. Boyadı yeni ve yakışıklı kuaförüm saçlarımı. 20 dakika bekleyebilrmişiz en az, saç rengi almıyorsa 10 dakika daha beklemek mümkünmüş. 25 dakika zor sabredip, koştura koştura gittim yıkadım saçlarımı. Saçlarımı kuruturken geçen o süre, hayatmın en zorlu, hayatımın en meraklı geçen süresiydi diyebilirim. Kafamı kaldırıp aynaya baktım.

Sonuç mu? İşte böyle; 10 numara. :)















Nihayetinde, mutluyum, gururluyum huzurluyum ve en önemlisi artık zebra gibi değilim. :)
Büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden hasretle öperim.

mucuka

1 comment:

  1. This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete